Weg uit de negatieve misofonie cirkel

misophonie nederlands dutch

Ik ben Meis, een Digitale Nomade met misofonie, die haar heling – soort van – gevonden heeft door het roer volledig om te gooien

Het begin

Op mijn 15e stond mij de misofonieramp te wachten. Van irritaties aan de eettafel tot niet meer zonder koptelefoon door het huis durven lopen – bang om mijn ouders aan te vallen en in huilen uit te barsten – het was binnen een paar weken gebeurd. Ik verhuisde op mijn 18e naar Amsterdam en zag mijn ouders – bij wie ik het het ergste had – steeds minder. Met vrienden en huisgenoten kon ik in het begin nog door één keukendeur, maar ook dat veranderde snel.

Het vervolg

Ik stopte met mijn eerste studie, zocht hulp bij meerdere therapeuten en psychologen, maar niemand die me begreep. Etentjes, verjaardagen, sinterklaas en kerst sloeg ik met pijn in mijn hart over en ik bleef steeds vaker alleen op mijn kamer achter, met oordopjes in en een de deken over mijn hoofd, om me maar zo goed mogelijk te kunnen afsluiten van de dreigende buitenwereld en de geluiden in mijn eigen huis. Ik raakte obsessief met eten en sporten en voelde me eenzaam en down. Ik voelde me een gevangene in mijn hoofd, mijn kleine slaapkamertje en de buitenwereld. Iedereen was ‘gewapend’, behalve ik. Het openen van een keukenkastje of het tevoorschijn toveren van een appel, deed mij doen voelen alsof ik op de richel van een ravijn stond en ik elk moment naar beneden kon storten. Iedereen probeerde me te begrijpen, maar niemand die het echt begreep.

Ik begon een tweede studie en ging op uitwisseling naar Thailand, waar ik wonder boven wonder merkte – ondanks luidruchtig gerochel en gesmak – dat mijn misofonie veel minder opspeelde. Ik was veel meer ontspannen, genoot weer van sociale gelegenheden en ik kon colleges uitzitten.

Bij terugkomst begon het drama weer opnieuw. Ik begon last te krijgen van hyperventilatie, had al moeite met naar school komen en verliet menig examen vroegtijdig, door de geluiden om me heen, gooide bijna de handdoek in de ring en stond op het punt met mijn studie te stoppen. Toen kwam het misofonie item voorbij op TV. Eindelijk erkenning. Mijn laatste examen maakte ik probleemloos in een aparte ruimte.

De wanhoop

De banenmarkt maakte het vinden van een baan een uitdaging, laat staan een baan die ik vol zou kunnen houden. Elke werkdag begon met het screenen van de werkvloer. Wie had een appel, wie dronk er koffie en wie was er nu weer jarig? Mijn baan draaide om geluiden ontwijken, de werkdag doorkomen, niet om het beste werk leveren.

5 jaar studeren waarin ik nooit mijn volle potentie kon laten zien, werk waar ik ook beneden mijn kunnen presteerde en een sociaal leven – wat ik grotendeels ontweek -waarin ik me strategisch in hoekjes positioneerde, terugtrok of ontspande met behulp van te volle wijnglazen. Toen ik mijn veilige studentenstudiootje uit moest, sloeg de paniek pas echt toe. Weg was de enige plek ter wereld waar ik de controle had over geluid.

In het AMC ben ik goed geholpen en ik heb de juist handvatten gekregen om het leven iets meer ontspannen te maken. De erkenning en het ontmoeten van lotgenoten deed me goed. Maar na het programma raakte ik al snel weer in een negatieve neerwaartse spiraal.

De stress en het ongenoegen van niet kunnen presteren op de werkvloer, het niet kunnen vinden van een eigen betaalbaar huisje, maakte het samenzijn met vrienden en familie (triggers) weer stressvoller. Dit maakte me op zijn beurt weer ongelukkig en eenzaam, waardoor ik last kreeg van nog meer stress en eczeem. Het werd steeds moeilijker een sterke, gezellige en slimme ik te zijn en geluiden te tolereren. Mijn negatieve misofoniecirkeltje was rond…

Dit was niet MIJN leven waarin ik controle had. De misofonie had controle, mijn omgeving had controle, mijn vrienden en familie hadden controle, ieder persoon die een ongewenst geluid maakte had de controle. Maar waar was MIJN controle over MIJN leven?

Een nieuwe start, een nieuwe ik

Ik wilde weg uit de wereld waarin misofonie de hoofdrol speelde. Ik zegde mijn baan op, haalde een Engelse lerarenlicentie en boekte een ticket naar Buenos Aires: een nieuwe start.

Drie maanden sliep ik met 5 mensen op een slaapzaal, in het hostel waar ik tegen kost en inwoning werkte. Dit zou voor niemand een pretje zijn, maar voor mij was dit een enorme overwinning. Ik voelde me eindelijk weer sterk.

Ik was weg uit de wereld vol misofonie, vervelende herinneringen, associaties en belemmeringen. Ik begaf me in een wereld waarin alles nieuw was, nieuwe indrukken, nieuwe mensen, nieuwe associaties, nieuwe mogelijkheden – een nieuwe ik. De misofonie was nog steeds aanwezig, maar net iets minder. Alles wat “thuis” een nachtmerrie was, was hier slechts een vervelende droom. Ik voelde me zielsgelukkig en sterk in mijn ‘nieuwe’ leven – wat de klachten meteen een stuk minder maakte.

Het geld raakte op en de paniek sloeg toe. Toen kwam er een wel heel welkome gast het hostel binnenlopen, een man die iemand zocht voor een schrijfklus. Deze klus was de start van mijn freelance carrière.

Maanden van 40 uur per week solliciteren volgden. Ik stortte mij volledig op het schrijven en langzaam maar zeker kwamen er opdrachtjes binnen. In de twee jaar die volgde verhuisde ik van Argentinië naar Nederland, Colombia en Mexico en langzaam maar zeker werd ik steeds meer zelfvoorzienend als freelancer.

Ik voelde me steeds sterker en onafhankelijker worden. Negatieve ervaringen en associaties maakten plaats voor nieuwe positieve ervaringen en associaties. Beetje bij beetje nam – en neemt nog steeds – de heftigheid van de misofonie af.

Eindelijk zien mensen wie ik echt ben, wat ik echt kan. En eindelijk ben ik weer de lieve gezellige dochter voor mijn ouders, waarmee ik in 12 jaar zoveel tijd en mooie momenten verloren heb.

Van dramafilm naar romantische komedie

Ik ben begonnen aan een boek, waarin ik schrijf over mijn ervaringen met misofonie, mijn weg naar zelfstandigheid als freelancer en mijn triggerervaringen in het buitenland – triggers die langzaam maar zeker een positieve associatie beginnen te krijgen.

Schreeuwende mensen op straat in Cali Colombia tijdens het beoefenen van yoga, waarbij we als warming up zo snel mogelijk met onze billen diende te schudden. Een ritje met een ‘collectivo’ – een gedeelde taxi – in Mexico naar de supermarkt, waarbij we met zijn 8en tegen elkaar opgepropt zaten en een lieve moeder knetterharde kokos taco’s begon uit de delen.

In de therapie in het AMC werkten de filmpjes – waarbij er nieuwe associaties met geluiden worden gelegd – voor mij het beste. Ik heb het idee dat ik nu in mijn eigen film ben gestapt. Van drama film, naar een avonturen film of misschien wel een romantische komedie.

Goede hoop

Het geeft mij enorm veel hoop te merken dat ik daadwerkelijk de connecties enigszins kan herstellen. Ik haal er zelfs kracht uit dat ik een nieuwe trigger heb ontwikkeld – het geluid van een kraan – nadat ik in Mexico dagelijks op mijn vingers werd getikt als ik al één druppel water verspilde. Het geeft mij hoop dat mijn hersenen daadwerkelijk kneedbaar blijken te zijn. Ik kan verbindingen herstellen, mits ik hier de kans toe krijg – en dit kon in mijn geval alleen door uit de vicieuze negatieve cirkel te stappen.

Momenteel woon ik in Argentinië en overweeg ik na de volgende zomer naar Spanje te verhuizen. Afgelopen zomer hebben we met het gezin voor de eerste keer in 10 jaar tijd weer Sinterklaas gevierd, zonder pepernoten, maar wel met hapjes – iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden. Tijd om wat verloren tijd in te halen.