Als Misofonie Een Beroerte Was

Misofonie: Ik ga zitten voor het avondeten met mijn familie. Er wordt gegeten. Het is een kalme en fijne familiegelegenheid. Die hebben wij niet zo vaak, vanwege mijn aandoening. Mijn neurologische aandoening maakt het lastig voor mij om aan de keukentafel te zitten, om te functioneren…

Ik knijp vaak mijn ogen dicht wanneer ik in het felle licht moet zitten. My moeder kijkt naar me en spreekt mij hier op aan. “Jenna, doe eens niet zo onbeleefd.” Haar ogen boren door mij heen. Ze schreeuwen ‘gedraag je’.

Ik knik en slik een hap eten weg, de groeiende sensatie van het licht wordt te veel voor mij. Spikkels vormen zich in mijn zicht. Mijn kaak verkrampt.

Mijn vader kijkt naar mij, en vervolgens richt hij zijn ogen naar onze “gasten”. Een vriend van zijn werk is aanwezig – en hij wil niet dat ik een scene ga schoppen. Ik knijp mijn ogen harder dicht. Mijn palmen beginnen te zweten. Mijn lichaam begint te schokken – en mijn familie, ontevreden met mijn reactie, rolt met hun ogen.

“Is het weer zover? Serieus?”

Ik ben noodgedwongen om alleen mijzelf bij elkaar te rapen. Wanneer het stopt, tril ik nog na. Maar, ik ben het probleem. Mijn reactie, en niet de omgeving.

Dit is wat je een persoon met Misofonie verteld wanneer je hen niet gelooft.

Telkens wanneer je hun ‘triggers’ in twijfel neemt, hun gedrag. Wanneer je zegt dat zij “te gevoelig” zijn of dat ze “doen alsof”, bestendig je het idee dat iets neurologisch, echt, en wat deel is van hun lichaam, niet werkelijk is.

Waarom zou iemand zoiets levensveranderend faken?

Comments on Als Misofonie Een Beroerte Was