Als mijn lichaam ‘nee’ zegt

Sad woman is lying in bed with her arm on head and eyes. Young w

Mijn zintuiglijke problemen zijn veel ernstiger dan mijn problemen met audio en visuele stimuli. Ze vormen een groot deel van mijn ongemak en ontregeling, maar schetsen lang niet het complete plaatje. Ik schrijf dit nu vanaf mijn bed. In een ver verleden (oké, niet zó lang geleden) studeerde ik literatuur aan de universiteit. Nu richt ik me meer op politieke wetenschappen, maar iets bleef me wel bij. In de jaren 1700, 1800 en zelfs daarvoor namen mensen even pauze als ze overweldigt raakten. Ze gingen naar bed, dronken een kopje thee en wachten tot ze zich beter voelden. Het alternatief? Ze werden zieker.

I have to remind myself to breathe ― almost to remind my heart to beat!”
― Emily Brontë, Wuthering Heights

Soms wil mijn lichaam niet meer verder. Mijn geest is niet klaar voor een nieuwe dag. Ik heb daardoor een hoop school gemist. Er werd naar me gestaard. Mensen zeiden me dat ik gewoon moest doorzetten en bezig moest blijven. Ik heb dat niet gedaan. Ik wist, diep van binnen, dat als ik hiernaar luisterde, het erger met mij zou gaan. De moderne samenleving zegt wel vaker dat je door moet. Nog één mailtje. Kijk op je telefoon. Bekijk je berichten tijdens je lunchpauze. Neem de telefoon op, handsfree in de auto. We worden constant gebombardeerd met ´wat moet´. Niemand zegt ons ooit dat het oké is om gewoon te stoppen.

Soms kan ik niet nog een mail sturen. Soms kom ik mijn bed niet uit voor één uur ´s middags. Ik ben niet depressief en ik ben niet lui. Mijn hersenen zijn overwerkt en als ik geen pauze neem, weet ik dat dit de weg is naar een complete instorting. Een instorting, als ik dat toelaat, kan leiden tot migraine. Dan moet ik een hele week in bed bijkomen. Om dit te voorkomen, maak ik het mezelf soms gemakkelijk. Ik denk een kruidenthee en ga in bad. Ik speel games. Ik zeg ´nee´.

Soms vergeet ik dat ik moet stoppen. En er zijn altijd consequenties. Ik word slapjes, moe, misselijk en prikkelbaar. Wat eerst een ´trigger´ was, is nu als een kogel. Ik kan niet functioneren. Alleen al de aanwezigheid van een geluidje maakt dat ik bijna moet overgeven. Ik kan dit voorkomen door mezelf met zo min mogelijk stress te omgeven. Ik kan het voorkomen door nee te zeggen. Maar soms schreeuwt de wereld: “ja, ja, meer!” In die wereld, die zoveel energie en aandacht vraagt, moeten we zelfbewust worden. Is je lichaam er klaar voor? Alleen jij weet dat. Ja, alleen jij. Niet je werkgever, je ouders, je vrienden, je neef of tante en zelfs de dokter kan je niet zeggen wat voor jou het beste is. Ik zeg niet dat je je moet afsluiten. Maar maak er het beste van door tijdens je meest energieke en goede momenten aandacht te geven aan signalen van je lichaam. Heb je honger? Ben je moe? Ben je slap? Eet gezond eten, drink dorstlessende drankjes, zorg dat je lichaam gezond en gevoed is – mentaal en fysiek.

Soms zegt mijn lichaam nee, en als dat gebeurt, zeg ik ook nee.

 

Translation: Jennifer Schoorlemmer